Welkom op de blog van FC De Skikampioenen – Expeditie Mauterndorf 2026
Waar voorheen Ice Age of de Smurfen het thema van de sneeuwklassen waren, hebben we met FC de Ski-Kampioenen een nieuw elan gevonden om deze expeditie naar een andere dimensie te brengen. Zoals op de infonamiddag aangehaald werd, kregen jullie ka(m)p(i)oentjes al heel wat opdrachten te verwerken. Vandaag werd het hun allemaal duidelijk waartoe deze opdrachten dienden. Twee weken geleden introduceerden we in een andere infosessie dan weer met DDT en Fernand twee sjarels die niet verlegen zullen zijn om tijdens de sneeuwklassen het één en het ander in het honderd te laten lopen. Tezelfdertijd legden we jullie kinderen de resultaten van de pop poll voor. Skiën stond daarbij … zucht … alweer duidelijk op nummer 1. Bij de kneusjes stond verbazingwekkend ´het eten´ en ´de kamerprijs´. ´Ideale´ resultaten want het liet ons toe om jullie kinderen wijs te maken dat, als gevolg van hun stemgedrag, het keukenteam en de kamerinspecteurs hun kunstjes op een lager pitje zouden zetten. Er werd hier en daar wat groen gelachen. Verdere doorgedreven analyse van onze bevraging bracht aan het licht dat alle activiteiten waarbij de hersenen zouden moeten geactiveerd worden, uiteindelijk het minst populair waren. Alle druk op onze ski-monitoren dus. Tot zover de kadrering van deze 53e editie van de Sneeuwklassen.
Zullen we bij vanmorgen beginnen?
Na een verkwikkende 13 uur lange busrit, waarin de benen op spirituele reis gingen en de knieën de schouders leerden kennen, stuurde big John, de chauffeur van Heidebloem, onder een stralend zonnetje de bus naadloos door het smalle steegje naast de Pfarrkirche het plein op tot vlak voor Haus Wendy. De eerder aangekomen begeleiders, aangevuld met Jeroen, onze briljante penningmeester, begroeten ons met veel enthousiasme. Er werd door hen al flink gefotografeerd en gefilmd want je weet maar nooit dat er al leuke beelden te schieten zijn. Onze onesies zitten scheef, haren nog schever maar kwiek en monter, onze knuffel nog stevig onder de arm geklemd, zetten we voet op Mauterndorfse bodem. De rit was probleemloos verlopen en we waren volgens meester Marc uitzonderlijk braaf geweest. Ik zal het maar geloven. Maar het begin van onze 8-daagse sneeuwklassen is nu wel officieel een feit.
Er volgden al gauw enkele mededelingen van onze meester en juf. Ook Anika, de immer sympathieke eigenares van Haus Wendy, stelde zich voor. Van haar kregen we een gepersonaliseerde picknickzak want het bleek dat Haus Wendy haar 10-jarig bestaan onder haar leiding vierde. We moesten onze oren verdorie al goed spitsen om al deze informatie geprocest te krijgen.
En dan volgden de valiezen.
Niet zomaar valiezen, maar in verhouding tot ons eigen gewicht en lengte loodzware monsters. Die mama´s toch met hun “reserve-voor-alles” en “voor de zekerheid” nog iets extra’s! En juf Karlien had nochtans gesmeekt om hoogstens een reserveonderbroek en een galakostuum mee te nemen. Mits het volgen van de instructies, veel hulp van onze begeleiders en een flinke portie doorzettingsvermogen geraakte eindelijk alles boven. Geen cadeau wie helemaal tot op het derde verdiep moest. Eénmaal aangekomen doemde natuurlijk het eerste grote vraagstuk op: welk bed wordt van wie? Plots veranderde een simpele slaapplaats in een strategische beslissing.
Boven of onder?
Dicht bij het raam of liever bij de deur?
Niet naast die want die snurkt misschien.
Wel naast de beste vriend(in).
En vooral: “Dat bed had ik eerst gezien.”
Na enkele minuten onderhandelen viel de beslissing. Iedereen had een bed. De volgende horde was die bedden opmaken. Een gevecht met een weerbarstige matrasovertrek en dekbedovertrek die uren leek de duren. Fase 3 was de nieuwsgierigheid naar de buren. Korte tochtjes naar de naastgelegen kamer, fluisterend en giechelend. De meesters sloegen het nu nog allemaal gade. De dagen hierna zijn de andere kamers immers een no-go zone.
Ondertussen was het keukenteam o.l.v. chef Gert al druk doende geweest met de voorbereiding van het middagmaal. De boterhammendozen werden leeg gekieperd voor zover er nog iets in zat. Nadat we gebrieft werden over de tafelverdeling, een complexe puzzel waarbij zelfs AI het even niet meer wist, schoven we aan voor een lekker bord spaghetti met saus van de chef zoals jullie die mogelijk zelf al geproefd hebben. Langs deze weg een welgemeende dankjewel aan alle sympathisanten die bij de Pasta Basta actie van het Sneeuwschoolcomité een bestelling plaatsten. En niet in het minste willen we Gert, Jos en ook Tom, die al enkele jaren zijn keuken belangeloos voor ons openstelt, graag betrekken in deze hulde.
De vraag van juf Karlien was: willen jullie mij begeleiden bij een wandeling? JA Haar opdracht: kan je ervoor zorgen dat ze op ´t einde moe zijn? OK Wat een relatief simpele tocht van zo´n 5km doorheen de sneeuw moest worden, bleek alras een parcours te zijn waarbij zelfs Special Forces de haalbaarheid in vraag zouden stellen. Maar qua teambuilding was dit een topmissie! Na talloze glijpartijen en tuimelpertes (komt dat zien in de sneeuwklassenfilm) bereikten we na 3u worstelen met onszelf terug ons hostel. En beste mama´s, misschien toch een geluk dat er extra kledij in de valies zit?
En zo holden we van het éne naar het andere. Met de hulp van onze ski monitoren kregen we ons skimateriaal aangemeten en afgesteld. Een precisiewerk welke ons moet toelaten om op een comfortabele manier de afdalingen aan te vatten. Dus; laat morgen die bergen maar komen!
Het comité was gul met het strooien van complimenten. En dat is terecht. Al is een dankjewel voor iedereen hier op zijn plaats, het zijn enkel de top 3 wafelverkopers uit elke klas die we het podium oproepen. In klas 6B zijn de laureaten Jasmijn, Senna en Astrid. Girlpower! Uit klas 6A deden Mathis, Kato en vooral Xander dan weer hun uiterste best. Xander startte net zoals iedereen met de ambitie om 24 pakjes te verkopen maar sleet er uiteindelijk 69! Het is zo´n 2000 jaren geleden dat er nog een dergelijke tovenaar op deze aardbol rondliep. Voorts werden de SC De Boy´s door DDT, BTW en Fernand gelauwerd omwille van hun leukste kameraffiche.
Tenslotte was ook het animatieteam gul met het geven van bijkomende opdrachten. Wij, de 8 kamerkapiteins (Emma, Lukas, Gust, Kato, Jeff, Saar, Lasse en Carlotta), vernamen wat deze taak van kapitein inhoudt. Wij werden zo een aanspreekpunt, kregen de verantwoordelijkheid voor het reilen en zeilen in onze kamer en moeten er voor zorgen dat de taken tijdig afgewerkt worden. Neen, sneeuwklassen wordt geen ponykamp!
Om 20u30 is het hoog tijd bedtijd.
Zo, dat was het nieuws op deze zaterdag 28 februari.
Slaap zacht.
