Zondag 1 maart 2026
Wie in de vorige eeuw via De Hazensprong zelf mocht genieten van de sneeuwklassen weet het nog wel. Waar het ooit begon met een ietwat slaperige maar plichtsbewuste misviering — compleet met fluisterende kinderen en begeleiders die streng keken — evolueerde het geloof gaandeweg tot iets flexibelers. De kaarsen maakten plaats voor kaarsrechte afdalingen en de preek werd korter of verdween strategisch achter “praktische afspraken”. Wij evolueerden door de jaren heen mee en maakten er ondertussen ons eigen ding van. Om 7u30 werd dus de ontbijtruimte even omgetoverd tot bezinningszaal. Onder de klanken van AC/DC´s Hells Bells maakte onze Rock ´n Roll priester Bavo zijn intrede. Vanachter zijn geïmproviseerde kansel declameerde hij, daarbij hevig gesticulerend, immer te luisteren naar onze begeleiders, om de kookkunsten van Hert en Nico te appreciëren en tenslotte om samen met de moni´s de hemelse bergen te bedwingen. Misschien voor jullie kinderen was het al een uitgelezen kans om de hulp in te roepen van Sint-Antonius van Padua? De zak met de verloren voorwerpen is immers alweer flink gevuld.
Die Piste ruft!
De ambities van onze ski-moni´s zijn groot. Gisteren werden de flanken van de Grosseck-Speiereck door hen nog minutieus verkend. Elke bocht, bult of ´schuilhut´ werd in kaart gebracht. Wat een luxe bovendien dat het moni-team versterkt/opgefleurd werd met Celeste en Muriël. Thuis zat Tony vandaag in alle eenzaamheid zijn verjaardag te vieren. Maar los van dit zielig intermezzo voorspel ik nu al dat jullie kinderen op het einde van deze week op één of andere manier de hellingen zullen afglijden. In hun hoofd zullen ze dat gedaan hebben met vanzelfsprekende bravoure. Hou jullie thuis al maar vast voor die straffe verhalen. Wij weten echter dat dergelijke evolutie stap voor stap gaat en dat motivatie daarbij essentieel zal blijken. Bij de eerste kennismaking evalueren onze 6 moni´s of iedereen wel in de juiste groep zit. Verschuivingen binnen de groepen is nog altijd mogelijk maar werd vandaag nog niet toegepast. Concreet vatten vandaag de gevorderden o.l.v. Roeckie, Bavo en Kris als eersten de hellingen van het Grosseck-Speiereck aan. In de namiddag zijn de beginners daar aan de beurt. Volgens mijn informanten deed iedereen zijn/haar uiterste best. Juf Karlien en moni Kris genoten met volle teugen hoe Yorik, zelfs met een dichtgeknepen oog, de eerste …euh…helling naar beneden kwam. Bewegen mannekes, bewegen! Terwijl jullie skiërtjes aan de slag waren nam meester Gunter ondertussen de blijvers mee voor een leerwandeling in het dorp. Mauterndorf doorheen de eeuwen met zijn legendes, woningbouw, ambachten, strategische ligging en niet te vergeten het belang van zijn burcht; het kwam allemaal aan de beurt. Onderweg stelden we tot onze verbazing vast dat Bloemen Vannerum haar take away activiteiten naar hier lijkt te willen verplaatsen. Onze tocht eindigde met de inspanningstest waarbij we het effect van hoogte op onze weerstand moesten meten. Eenmaal terug in ons hostel kregen we nog wat tijd om te douchen, ons dagboek in te vullen of om te pingpongen of te tafelvoetballen. De kamer in orde brengen was het laatste dat in ons zou opkomen.
Een goede planning is de ruggengraat van een vlot verloop. In samenspraak met de moni´s en het keukenteam wordt de avond voordien telkens het verloop van de volgende dag uitgestippeld. Het is dan steeds fijn om te zien dat het ganse team erin slaagt om zich aan die afspraken te houden. Zo schuiven we stipt om 18u aan voor wortelpuree (zijn wij pootefretters of niet?) met fishsticks, verse tartaarsaus en vele lekkere groentjes. En oh ja; een Cornettoke ging er ook nog wel in.
Jammer maar helaas brachten de kamerinspecteurs geen al te vrolijk nieuws. Zij beseffen evenwel dat op 12 jaar deze kinderen vaak nog een beetje zitten tussen “alles netjes organiseren” en “gewoon alles ergens droppen en gaan spelen” in. Vandaag werd dat heel duidelijk dat de meisjes het best in de eerste omschrijving pasten en de jongens in de tweede. De kamer met naam De Néro´kes, bevolkt door Lucia, Lore, Elise, Emma, Nore en Marie-Lou, mochten dan ook met trots de eerste Carmen-cup in ontvangst nemen van Lief aka Carmen en Nico aka Xavier.
Al vroeg spelleidster Kristin met aandrang om niet te schreeuwen, toch werden pieken van 95dB gemeten tijdens de muziekbingo. Pas als om 20u45 BINGO werd geroepen keerde de rust in Haus Wendy langzaam terug.
Zo, dat was het nieuws op deze zondag 1 maart.
Prettige werkdag morgen.
En omdat 1 filmpje soms meer zegt dan 100 foto’s
