Kabaal in de zaal!
Ik had me nochtans voorgenomen om dit onderwerp niet meer aan te snijden. Olie op het vuur werd evenwel (bewust?) gestrooid door het keukenteam. Zijn het nu zoete boterhammen, verloren brood of wentelteefjes? Meester Gunter doet maar al te graag de situatie escaleren want hij wist het; het is gewonnen brood! Chef Hert, nochtans gekend om zijn bemiddelende stijl, uitte meermaals zijn bezorgdheid over de neerwaartse kwaliteit van het onderwijs. Big John, onze Nederlandse chauffeur, dacht dat hij de zaak kon ontmijnen en suggereerde voorzichtig om deze delicatesse misschien voortaan “Verlohschnitzel” te noemen. Hij is één van ons!
De kamerinspecteurs doen hun laatste ronde. Op is hun geduld. Voor ´t eerst zetten ze 2 kamers in quarantaine. Is het teveel gevraagd om een minimale inspanning te doen om de kamer op orde te zetten?
Vandaag stond er onder een stralend zonnetje opnieuw een gans dagje skiën op het programma. Omwille van omstandigheden wijken we uit naar het skigebied in Obertauern. Al snel worden er in de Whatsapp groep van de begeleiders konde gemaakt van enkele kinderen met hoofdpijn. Vermoeidheid, heimwee, te weinig slaap, … het zal wellicht een rol spelen.
Ik laat hier graag een laatste keer de moni´s aan het woord:
Groep Kris: vandaag top dagje met de citroentjes. Na rustige opwarming op blauw hebben we de kilometerteller aardig de hoogte in geduwd. De ene afdaling na de andere passeerden de revue net zoals de kleurtjes. Ik had het gevoel dat we vandaag mastermind speelden met blauw, rood, zwart, rood, rood, blauw zwart enz. Het uithoudingsvermogen is danig op de proef gesteld maar ze zijn met vlag en wimpel geslaagd. We kijken uit naar morgen.
Groep Kristin: de groentjes kregen vandaag voor de eerste keer skistokken mee. Weer iets extra om te dragen naar de piste. Pffft! Eens op de pistevonden ze het leuk. We hebben bijna alle blauwe en een paar rode pistes afgewerkt. De zwarte hadden we gisteren al gedaan. Die was dus al afgevinkt. Op het einde kwam de vermoeidheid en vielen ze meermaals op de grond, gelukkig zonder veel erg. Het was een superdag op een super skigebied.
Groep Bavo: de rode fraisen hebben de volle 30km afgelegd met 15 liften en meer dan 4400 hoogtemeters. We moesten ons wat inhouden met de vermoeidheid hier en daar. De rode pistes waren soms beter dan de blauwe met buckels (bulten) ????
Groep Roeckie: team appelsien heeft van bij de start de gaspedaal flink ingeduwd…zo veel werk voor de boeg. Kleur van pistes maakte niet uit. ´s Morgens pistes als ijsmuren, in de namiddag overal bulten. Maar heel de dag door toch nog krakende sneeuw te vinden. Ikzelf zag reeds lang uit om de pistes van Gamleiten 2x te doen. We waren gewaarschuwd dat het niet simpel ging zijn … pfff was dat een teleurstelling! Vlot en zonder valpartijen naar beneden. Tot het einde was er energie voor te jumpen, de kantjes en door de bochten te vliegen. Al die kilometers kregen hun niet klein.
Groep Celeste: de blauwtjes hebben vandaag echt uitgepakt op de piste! Alle soorten liften werden afgevinkt. Meerdere stevige rode pistes getrotseerd en heel wat kilometers in de benen. Tussendoor werd er ook gewerkt aan de techniek. Maar er was ook plaats voor pirouettes, skiën op één been, off road tussen de bomen, een raceke en zelfs achterwaarts skiën. Kortom: een topdag vol avontuur en vooruitgang!
Juf Karlien doet haar duit in het zakje en doet, bij al wie het horen wil, het relaas van haar geslaagde afdaling van een zwarte piste. Yabbedabbedoe!
Om 15u30 was het uit met de pret. Zu Hause! De lekkere soep warmde ons op. De 2 uurtjes vrij moest dienen om ons op te frissen, te pingpongen, op ´t sjotterke te spelen of om aan onze laatste opdracht ´Wie is wie´ af te werken. Om 18u werden we verwacht voor de macaroni met kaas en hesp. Terecht applaus was er voor het feestgebak. Nico had alweer op geen centimeter sneeuw gezien.
Volgde nog de uitreiking van enkele prijzen. Het dorpsspel werd met een luttel punt verschil gewonnen door de Funkioenen. Proficiat Alice, Kato, Gilke, Rosanne, Céleste en Emily. Wie zegt nu dat vrouwen de weg niet kunnen vinden?! De laatste Carmen Cup werd voor een tweede keer binnengehaald door SC De Boys. Het zal een hele klus worden voor o.a. de Skisterren en de Skiraketten om deze jongens nog bij te benen.
Een flink aantal jaren al krijgen jullie kids het forum om ons, begeleiders, op één of andere manier te bedanken voor deze week. Ze hebben dat weer gedaan met overtuiging. Natuurlijk raakt het ene kind al beter uit zijn/haar woorden of verloopt niet alles synchroon. Maar het was wel leuk.
Een toespraak, een boek of een blog wordt dezer tijden pas als volwaardig aanzien wanneer er een citaat in wordt gebezigd. Ik kan niet achterblijven. Hierbij ééntje van de Britse antropoloog Hugh Brody die in de winter van de jaren zeventig mannelijke drinkers in Ierse pubs observeerde.
´Dicht bij elkaar in manifeste wanhoop wisselen ze stilte uit alsof het woorden zijn´
Ik zie parallellen met onze ski-moni´s. Als monniken worstelen zij zich vanavond, stilzwijgend, over de skibrevetten. Voor hen ligt het lege blad. Dan begint het werk van het rijm, traag en toegewijd. Elk woord wordt gewogen. Past dit hier? Sluit het aan met mijn perceptie over dit kind? Wanneer het rijm uiteindelijk klopt, volgt geen triomf, geen luid gejuich, slechts een stille knik. Een nipje van hun drankje. Hoeft het nog gezegd dat wij blij zijn met zoveel toewijding?
Zo, dat was het nieuws van vandaag.
Welterusten.
Voor alle duidelijkheid wil ik toch ook vermelden dat de poëzie deze week uit de pen van meester Dirk vloeide. Ikzelf zoek de beelden uit en plaats alles online. Een bewijs van de geweldige samenwerking in ons Dream Team.
